De geboorten van mijn kinderen

 

Het lezen van de andere bijdragen over zwangerschap en geboorte bracht mij ertoe om zelf iets op papier te zetten over drie geboortes die ik heel bewust heb meegemaakt: die van mijn drie kinderen, nu 9, 7 en 5 jaar oud.

Ik denk dat een vrouw wanneer zij moet bevallen tegelijk op haar sterkst en op haar zwakst is.
Op haar sterkst omdat zij samen met de Eeuwige een nieuw leven op de wereld gaat zetten en er tijdens dat proces ongelooflijke krachten vrijkomen, die normaal onder de oppervlakte blijven. Behalve misschien in extreme noodsituaties, zoals de moeder die een tractor wegduwde waar haar zoontje onder dreigde te komen. Op haar zwakst omdat zij te maken heeft met leven en dood en moeder en kind tijdens de bevalling zo ontzettend kwetsbaar zijn.

Verder denk ik dat je tijdens de bevalling te maken hebt met een soort eenzaamheid die misschien te vergelijken is met sterven. Hoeveel mensen er ook om je heen zijn, en hoe ze ook meeleven, je moet het toch uiteindelijk helemaal alleen doen. Maar wat ik aan jullie wil meegeven is, hoe de Eeuwige bij mijn bevallingen betrokken was, waardoor ze tot de mooiste momenten van mijn leven zijn gaan behoren.

Bij de geboortes van alle drie mijn kinderen was het zo dat ik mijzelf helemaal aan de Eeuwige moest overgeven, anders had ik het denk ik niet gedurfd.

Als het je eerste kindje is, weet je helemaal niet wat je te wachten staat, al heb je nog zoveel gelezen en cursussen gevolgd. Het is wel fijn om een idee te hebben van wat je kunt verwachten, maar ieder mens is anders, en ook iedere bevalling is anders. Bij de eerste was ik er best benauwd van. Toen ik 37 weken zwanger was, heb ik tegen de Eeuwige uitgesproken: “Wat er ook gebeurt, of ik het nu leuk vind of niet, als ik maar in Uw handen ben, dan is het goed. Ik vertrouw mijzelf en mijn kindje aan U toe.” Ongeveer een half uur na dit gebed verloor ik de slijmprop die de baarmoeder afsluit, waarmee de bevalling op gang kwam. Ik was stomverbaasd en tegelijk ook helemaal in de wolken: Oh, werkt het dus zo? Maar het bleek geen tovermiddel te zijn, want Joshua werd pas na 23 uur geboren.

Tijdens de zwangerschap van mijn dochter, bleek zij in een stuit te liggen. De hele gemeente heeft voor haar gebeden en later bleek zij net op het juiste moment gedraaid te zijn! Daarna was er weer een moment dat ik mijzelf moest overgeven aan de Eeuwige, en inderdaad kwam de bevalling ook ongeveer een half uur daarna op gang. Ik maakte me niet zo’n zorgen, want het was de tweede, de vorige was ook goed gegaan en dan denk je dat je wel weet hoe het gaat. Terwijl mijn man nog een wandelingetje ging maken met onze oudste, zette ik een kopje thee. Maar voor het water kookte, waren de weeën al zo heftig, dat ik onder de douche moest gaan staan. Ik werd toen weer erg bang omdat ik dacht dat ik het alleen zou moeten doen. Er was immers niemand thuis. Toen schoot me een lied te binnen, gebaseerd op psalm 139, wat ik een aantal weken ervoor van iemand van onze huiskring had gekregen:

Heer, U bent altijd bij mij.
U legt uw handen op mij.
En U bent voor mij
en naast mij
en om mij heen,
iedere dag.

Op dat moment voelde ik dat ik niet alleen was, en het ook niet alleen hoefde te doen, maar dat de Eeuwige erbij was. Terwijl ik onder de douche stond, voelde ik het kindje het geboortekanaal in gaan en ik kon precies volgen waar ze was en hoe ze draaide. Ik wist ook dat het goed zou komen. Mijn man kwam thuis en geloofde het eerst niet toen ik zei dat de baby eraan kwam. Toen werd hij erg druk met Joshua naar bed brengen, de oppas en de verloskundige bellen en de deur opendoen, waarna hij nog net op tijd was om zijn dochter op te vangen.

Ik kan ook nog vertellen dat de Eeuwige met baby’tjes is. Anderhalf uur later lagen we heerlijk met zijn viertjes in het grote bed. De mannen sliepen al en de meiden waren nog wakker. Ik probeerde mijn dochtertje aan de borst te leggen, maar het lukte niet zo goed. Het leek of ze niet wist hoe ze moest happen. Toen bad ik: “Vader, ze heet Abia (wat betekent: mijn Vader is de Eeuwige) en ze komt net bij u vandaan, dan moet U het haar ook maar leren.” Op dat moment hapte ze toe en begon te zuigen.

De bevalling van onze jongste was het engst, omdat zij zich aankondigde met 36 weken, terwijl ik er helemaal nog niet op voorbereid was. We gingen midden in de nacht naar het ziekenhuis en ik kon me niet overgeven aan de Eeuwige. De bevalling kwam tot stilstand en mijn man ging naar huis en naar onze twee kinderen, terwijl ik alleen (met de Eeuwige) op de verloskamer bleef liggen. De hele nacht heb ik liggen worstelen en ’s ochtends om half 7 was ik eindelijk zover dat ik me kon overgeven aan de Eeuwige. Ongeveer 2 uur later was Jedidja er.

Nu ben ik niet zo erg vroom en ik heb ook zo mijn vragen, angsten en twijfels. Ik kan ook niet zeggen hoe je je kunt overgeven aan Adonai. Het heeft denk ik te maken met twee dingen: je moet het willen en het wordt je geschonken. Ik heb inmiddels genoeg meegemaakt om te weten dat de Eeuwige – hoe ongelooflijk het ook is – heel erg betrokken is bij ons kleine leventje voor zover wij hem de kans geven. En dat Hij heel veel van ons houdt. Dat ook voelen, is soms niet zo makkelijk. Er kan ook soms het één en ander in de weg zitten, waardoor het moeilijk is om zijn liefde te voelen. Daar kan Hij je ook van bevrijden. Hij heeft alle haren van ons hoofd geteld en niet één ervan valt op de grond zonder de wil van onze Hemelse Vader. Hij heeft alles in zijn hand en er overkomt ons niets zonder zijn goedvinden. Het is geen garantie dat altijd alles voorspoedig zal verlopen. Maar wat het ook is: leuk, naar of verdrietig, Hij weet er wel een draai aan te geven en Hij houdt je vast. Als je je daaraan kunt overgeven, is het zo’n heerlijk gevoel. Het voelt het alsof je vliegt. En je wordt er ook heel erg dapper van.