Geboorte

 

Jesaja 43:19,
‘Zie ik ga iets nieuws beginnen, nu ontkiemt het, heb je het nog niet gemerkt?’

In het septembernummer van het tijdschrift ‘Melach haArets’las ik het commentaar bij de parsje van de week van 12 september. Bij het lezen van deze zin: ‘Het lijkt wel of de Eeuwige steeds als Hij het volk een nieuwe kans geeft, ze opnieuw geboren doet worden,’ kwamen de volgende gedachten bij mij op en ik begon te schrijven.
Een kind ter wereld brengen gaat vaak gepaard met heftige weeën. Vertrouwen en ontspanning helpen bij het opvangen ervan. In mijn werk zie ik dat, wanneer mensen ongeduldig worden en twijfels krijgen of ze het wel aan kunnen, het meer moeite gaat kosten om dit proces van geboorte te  accepteren.
Meegaan met de pijn en je niet verzetten, zorgen er voor dat je het aan kan. Een geboorte kost pijn en moeite en zij die zich daar op instellen bevallen vaak ‘gemakkelijker’.
Je zult ook krachtig moeten meewerken, het is volharden en doorgaan, je kunt immers niet meer terug.
Wanneer het persen begint, zul je mee moeten werken op het moment dat er een wee is. Anders verlies je te veel kracht en doe je het alleen in je eigen kracht.
Het is ook best een  omschakeling van opvangen naar persen en dit gaat door te oefenen steeds beter.
Het geboorte kanaal heeft ruimte nodig ( de huid , de spieren) het moet oprekken en dat heeft tijd nodig. Overhaast en te snel willen, kan leiden tot inscheuren en meer pijn en ‘ellende’.
Soms moet je op het laatst zuchten en stoppen om de druk te verminderen, en het kind de tijd te geven om goed geboren te worden.
De kracht die vrouwen hebben is soms bovenmenselijk en wanneer het van diep komt, kost dit grote inspanning.
Maar dan is er ook de intense vreugde wanneer de geboorte daar is.
Diepe emoties komen er aan te pas, wanneer het werk is geklaard. Maar dan ben je er nog niet, de nageboorte moet nog komen. Ook dat geeft nog even een behoorlijk onaangenaam gevoel, maar sluit het geheel af. En pas dan kan er gefeliciteerd worden!

In ons leven is het vaak net zo. Elke fase heeft zo zijn groeistuipen. Als ik kijk naar mijn eigen leven, zit ik weer midden in de weeën van een nieuwe geboorte. Wanneer er twijfel is of ik het wel aankan, is de pijn heftiger en voel ik dat in lichamelijke pijnen in mijn lichaam.
Ik luister dan naar preken, of lees teksten die laten horen dat G’d de overwinning geeft en dat helpt me om te ontspannen. Zo kan ik beter omgaan met de pijnscheuten van het leven.
Het volharden is ook zo’n onderdeel. Soms roep ik net als de vrouwen : Abba, ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik stop er mee. Maar je moet er mee door en het gaat gebeuren.
En wat een mooie beloften in de bijbel: 2 Timotheus 2: 11b,12a, ‘Indien wij sterven, zullen we met Hem leven; indien we volharden zullen wij  ook met Hem als koningen heersen’. Een prachtig vooruitzicht!

De tijd van oprekken is moeilijk en pijnlijk en dat gaat bij sommige vrouwen snel en bij anderen heel langzaam. G’d staat boven alle dingen. Hij heeft een plan met het leven van ieder van ons. En Hij weet precies waarom deze dingen bij de een meer tijd nodig hebben, dan bij de ander.
Vertrouw daarop en ga niet te snel, zodat het proces verloopt zoals het verlopen moet.
Pers alleen wanneer er een wee is….. kom in Actie, alleen als G’d mee werkt en aangeeft: nu is het aan jou. Die samenwerking is nodig en daarvoor moet je in relatie zijn met je Hemelse Papa. Het kost tijd om te leren luisteren naar Zijn stem.

Soms lukt het niet, maar dan zijn er hulpmiddelen: de vacuümpomp of tang en in het uiterste geval zal er een keizersnee plaats vinden, want die geboorte gaat komen. Het is hulp van buiten en soms hebben we dat nodig. Maar de wond op je buik heeft meer tijd nodig om te herstellen dan een natuurlijke geboorte en de hulpmiddelen geven meer risico’s op complicaties.

Maar gaat het wel, dan is er een moment, dat het beter is om te zuchten. Nou, ik doe dat regelmatig, tijdens mijn proces. Romeinen 8 : 22 en 23 schrijft hier: ‘Want wij weten dat tot nu toe de ganse schepping  in al haar delen zucht en in baren nood is. En  niet alleen zij, maar ook wij zelf, wij die de Geest als eerste gave ontvangen hebben , zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: DE VERLOSSING VAN ONS LICHAAM’.
Ik nam mij voor bij elke zucht van onmacht en hopeloosheid te denken: ‘maar HIJ strijdt voor mij en Hij gaat een oplossing geven, Hij geeft de verlossing waar we allemaal naar verlangen’.

De kracht die vrouwen tonen bij het persen is enorm: een ‘oerkracht’. Ook wij hebben een kracht, door Hem aan ons gegeven: Efeze 3: 20, ‘Hem nu die blijkens de kracht welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen’.
Iedereen kan het samen met Hem, niet jij, maar Hij door jou heen. Johannes 15:5 ‘Wie in Mij blijft, gelijk Ik in Hem, die draagt veel vrucht, want zonder Mij kan je niets doen’.

De vrucht van die geboorten geeft zo’n enorme blijdschap. Niet alleen bij jou, maar zeker ook bij je Hemelse Papa. Hij wil je zien groeien. De pijnen die je meemaakt bij een geboorte, ga je op den duur vergeten, wanneer je jouw kind in je armen sluit. Het is een proces en ik geloof dat we hier doorheen iets mogen zien van onze eigen ontwikkelingen. Ik was er door ontroerd en door dit schrijven kon ik het bekeringsproces beter begrijpen, en ik hoop jullie ook.

Loslaten, overgave, pijn, verdriet, vertrouwen, mee werken, ondergaan, volharden en doorgaan zijn woorden die hierbij horen en je kunt er nog veel meer aan toevoegen.

Ik ben dankbaar met de lessen van het leven, van mijn Hemelse Papa.